Zatrzymanie zawodników w futbolu: ramy prawne w Hiszpanii

25 Maj, 2020
Obecnie świat piłki nożnej zmienia się szybciej niż kiedykolwiek wcześniej. Z tego powodu coraz więcej umów reguluje zatrzymanie zawodników. Chcesz poznać aktualne podstawy prawne? Dzisiaj przyjrzymy się sytuacji w Hiszpanii.
 

Czy wiesz, że większość umów piłkarskich zawiera klauzulę gwarantującą zatrzymanie zawodników? Oznacza to, że piłkarz nie może w dowolnej chwili zaakceptować oferty innej drużyny. W dzisiejszym artykule analizujemy podstawy prawne tego problemu.

Kontrakty piłkarzy starają się chronić ich przed możliwymi pokusami i wszelkimi ofertami z innych klubów. Zatrzymywanie zawodników w piłce nożnej staje się coraz bardziej powszechne. Co więcej, warunki zatrzymania są prawnie uregulowane.

Zatrzymanie zawodników w futbolu

Prawo zatrzymania zawodników w Hiszpanii stanowiło problem dla wielu graczy i klubów aż do 1985 roku. W tym czasie dotyczyło to zawodowych piłkarzy. Wraz z nadejściem słynnej klauzuli o wypowiedzeniu – sytuacja uległa zmianie, chociaż młodzi zawodnicy nadal temu podlegają.

W konkretnym przypadku młodych piłkarzy istnieje artykuł prawny RFEF, w którym zebrano wszystkie hiszpańskie przepisy dotyczące tej konkretnej grupy wiekowej.

Prawo zatrzymania młodocianych znajduje się w rozdziale II dotyczącym licencji zawodników. Z kolei w artykule 122 znajdziemy wszystko, co dotyczy klasyfikacji licencji piłkarzy.

Czym jest prawo zatrzymania dla młodych piłkarzy?

Oczywiście drużyny mają tymczasowe prawo do przynależności swoich młodych piłkarzy. W Hiszpanii ten typ powiązania nosi nazwę „F” i dotyczy graczy w wieku 17 lat. Jeśli zawodnik osiągnie ten wiek, od 1 stycznia każdego sezonu może wejść do tej klasyfikacji.

Tylko kluby, które mają drużyny w pierwszej kategorii, mogą w swoich umowach zawrzeć klauzulę obejmującą zatrzymanie zawodników. Dzięki temu umowa zazwyczaj wiąże młodych graczy przez trzy kolejne sezony. Dzieje się tak zwłaszcza, gdy klub korzysta z tych młodych piłkarzy w drużynie First Division.

 

W niektórych przypadkach zatrzymanie zawodników w piłce nożnej może mieć negatywny wpływ na rozwój kariery i trening młodych graczy. Tak czy inaczej, zarówno przedstawiciele, jak i rodzice tego typu sportowców muszą dobrze przeanalizować umowy, co nakazują zasady FIFA.

Zatrzymanie zawodników wśród młodych graczy

Problem z prawem zatrzymania młodych graczy wykracza poza obowiązkowe dwa lata retencji. Zgodnie z art. 134 w wieku 19 lat sportowiec „pozostanie częścią klubu jako amator przez następne dwa sezony”. Oznacza to, że prawa do młodszych graczy mogą obowiązywać do 21 roku życia.

Może to być korzystne dla młodego gracza. Niemniej jednak pojawiają się problemy, gdy piłkarze nie dostają szansy na grę podczas meczu. Oczywiście są też inne przypadki, w których gracze, którzy odrobili już dwa obowiązkowe lata, chcą przenieść się do innych klubów.

Dla aspirujących sportowców bycie uwięzionymi w roli „amatorów” może oznaczać duże opóźnienia w karierze!

piłka nożna

Oczywiście w niektórych okolicznościach istnieją sposoby regulowania tego zatrzymania. Pojawiają się również wyjątki.

Faktem jest, że retencja różni się w zależności od licencji federacji każdego gracza. Oznacza to, że wszyscy zaangażowani w podpisanie umowy powinni uważnie przeczytać ostateczny dokument. Obejmuje to również przeczytanie odpowiednich układów zbiorowych.

 

Rodzaje licencji zatrzymujących zawodników w piłce nożnej

  • Typ C: licencja sportowa typu C jest krótsza niż pozostałe. Umowa z drużyną kończy się wraz z końcem każdego sezonu. Jeśli gracz pozostanie w klubie przez ostatni rok tej kategorii, automatycznie przejdzie na licencję typu J. W tym przypadku gracz może postarać się o umowę, która zwolni go z tego zobowiązania. Aby ubiegać się o prawo do zatrzymania, klub musi mieć zespół w lidze młodzieżowej.
drużyna piłkarska

  • Typ J: gracze z licencją J-Youth są prawdopodobnie najbardziej dotknięci klauzulami dotyczącymi zatrzymania graczy. Piłkarze ci objęci są dwoma latami retencji. Z drugiej strony, jeśli otrzymają licencję typu A, muszą spędzić w klubie jeszcze dwa sezony, aż ukończą 21 lat, W takim przypadku gracz potencjalnie może odmówić podpisania umowy jako amator.
 
  • Typ A: osoby, które uzyskają licencję typu A, nie mają możliwości wycofania się ze zobowiązania. Jest tak, jak w przypadku licencji typu J. W praktyce wszystko będzie zależeć od tego, czy klub zgodzi się na odejście zawodnika. Odejście to może nastąpić przed lub na podstawie pierwotnych uzgodnień podanych w umowie.

Wyjątki od prawa zatrzymania dla piłkarzy

Wspomnieliśmy już, że aby wyegzekwować zatrzymanie zawodnika, klub musi zagwarantować zawodnikowi grę w rozgrywkach na wysokim poziomie. Na przykład, jeśli dana osoba ma licencję J, jej zespół może zatrzymać ją tylko wtedy, gdy bierze udział w lidze zawodowej.

Dlatego, jeśli klub zwalnia zawodnika, nie może zastosować klauzuli zatrzymania. Ponadto, gdy drużyna nie złoży wniosku o odnowienie umowy przed sierpniem każdego sezonu, traci prawo do retencji.

Z drugiej strony, jeśli gracz podpisze umowę dla zawodowego piłkarza, eliminuje to klauzulę zatrzymania z pierwotnej umowy. Podobnie rodzice nieletnich mogą wynegocjować inny okres retencji. Z tego powodu ważna jest dogłębna analiza umowy przed jej podpisaniem.

Krótko mówiąc, zatrzymanie to sposób, w jaki kluby próbują zatrzymać u siebie utalentowanych graczy. Na rynku, który jest bardzo konkurencyjny, jest to koniecznością. Jest to przydatne narzędzie, pod warunkiem, że kluby używają go w sposób odpowiedzialny i bez uszczerbku dla stron.

 
  • FIFA. Reglamento sobre Estatuto y transferencia de jugadores. Extraído de: https://resources.fifa.com/image/upload/regulations-on-the-status-and-transfer-of-players-2018-2925437-2925438.pdf?cloudid=yugtvcyydgtthvwj9jpv
  • RFEF. Reglamento General. Extraído de: https://www.rfef.es/sites/default/files/pdf/circulares/RG%201314.pdf